औरत सिआणप अते शकती दा मुजस्समा है! उसदे हौसले हमेशा बुलंद रहे। हौसले दा संबंध हालातां अते प्रसथितीआं नाल हुंदा है किसे जैंडर नाल नहीं। औरत आपणी ज़िंदगी दौरान प्रसूती पीड़ां झल्लण तों लै के आपणे आप नूं दूजैले दरजे दी विअक्कती होण दी हीणता वरगे बहुत सारे चैलंजां दा साहमणा करदी आ रही है। दुनीआ दे तकरीबन हर खित्ते विच सदीआं तों मरद वलों औरत नूं पछाड़ण दी कोशिश हुंदी रही पर जिस बीज नूं ज़िआदा दबाइआ जावे उह उन्नी ही तीबरता नाल धरती ‘चों बाहर फुट्ट निकल्लदा है; कई वार तां पत्थर दा सीना पाड़ के वी बड़ी शान नाल उग्ग आउंदा है। औरत आपणे हौसले बुलंद रख्खदिआं, विपरीत प्रसथितीआं दा साहमणा करदिआं, हमेशा मरद दे बराबर खड़ी होई। अज्ज ‘वुमैन इंपावरमैंट’ दी गल्ल करना फैशन जिहा बणदा जा रिहै पर औरत तां हमेशा तों ही सशक्कत है, मरद प्रधान सोच नें ही उसनूं दबा के रख्खिआ है।

सफ़रनामा, साहित दा इक महत्तवपूरन रूप है, जिस राहीं लेखक आपणे सफ़र दे अनुभव बिआन करदा है। पंजाबी साहित विच्च सफ़रनामा लिखण दी पिरत भाई कानह सिंघ नाभा (पहाड़ी रिआसत दा सफ़रनामा) अते लाल सिंघ कमला अकाली (मेरा विलाइती सफ़रनामा) तों पाई मंनी जांदी है। नारी लेखकावां विच्चों 1973 विच अम्रिता प्रीतम नें सफ़रनामे लिखण दी पहिल कीती उपरंत अजीत कौर, दलीप कौर टिवाणा, सुखवंत कौर मान, प्रभजोत कौर, मनजीत कौर अम्रितसर आदि बहुत सारीआं लेखिकावां नें वी सफ़रनामे लिखे हन। इसे लड़ी तहित रजवंत कौर संधू नें ‘मेरे पिता दी कुरसी’ नामक सफ़रनामा लिख के पंजाबी सफरनामा साहित विच्च मुल्लवान वाधा कीता है।