اِہ اُداسی٬ دھُںدّ٬ اِہ سبھ کُجھ کِہ جۄ چںگّا نہِیں

مَیں اُدَے ہۄݨا٬ سدا اِس وِچ گھِرے رہِݨا نہِیں

کُفر٬ بدِییاں٬ خَۄف کی کی ایس وِچ گھُلِیا پِیا

میرے دِل درِیا تۄں ودھ درِیا کۄئی گںدھّلا نہِیں

مَیں دلِیلاں دے رِہاں٬ کھپ رِہاں٬ کُرلا رِہاں

پر اجے رُۄہ دی ادالت چۄں بری ہۄئِیا نہِیں

اچنچیتی میرے دِل وِچ سُلگ اُٹھدا ہَے کدے

ہالے تک مکتُۄل میرے دا سِوا ٹھرِیا نہِیں

شُہرتاں دے مۄہ اتے بدنامِییاں دے خَۄف تۄں

مُکت ہۄ کے مَیں اجے سپھِیاں 'تے وِچھ سکِیا نہِیں

میری رچنا اِس ترہاں ہَے٬ جِس ترہاں دِیوار 'تے

بُۄہِیاں دِییاں مُۄرتاں نیں٬ پر کۄئی بُۄہا نہِیں

رُکھّ دِییاں لگراں نیں اَیویں وِچ ہوا دے کمبّدِییاں

اِہ کِسے تھاں جاݨ دا کۄئی دسدِییاں رستا نہِیں

اگلِیاں راہاں دا ڈر٬ اِس تھاں دا مۄہ٬ اِک اِںتذار

بِرکھ تۄں بںدّا اجے تک ہائ مَیں بݨِیا نہِیں

شۄر دے درِیا 'تے پُل ہَے بںسّری دی ہُۄک٬ پر

بۄجھ دِل 'تے ہَے جۄ اِس تۄں جھلِّیا جاݨا نہِیں

لاٹ بݨ جگِیا نہِیں٬ دھُکھݨۄں وی پر ہٹِیا نہِیں

دِل تۄں مَیں ایسے لئی مایُۄس وی ہۄئِیا نہِیں

تیرِیاں راہاں تے گُۄڑھی چھاں تاں بݨ سکدا ہاں مَیں

منِّیا سُۄرج دے رستے نُۄں بدل سکدا نہِیں

اُہ نیں بھُکھّے تے اُنہاں نُۄں بھُکھِّیاں دا خَۄف ہَے

نِیںد اِس نگری 'چ کۄئی چَین دی سَۄںدا نہِیں