انور سجاد ’انور‘ سِرف اِکّ وڈّے شائِر تے ادِیب ہی نہِیں سن٬ بلکِہ نِہائِت آلہا ذرف٬ نفِیس مِذاج تے بلںدّ کِردار اِنسان وی سن۔ اُہناں دی شخسِیئت اِلم٬ مُہبّت٬ شائِستگی تے اِنسانی دۄستی دا ہسِین سںگّم سی۔ اُہ اُہناں لۄکاں وِچّۄں سن جۄ اپݨی شائِری نالھ دِل جِتّݨ دا ہُنر جاݨدے سن تے اپݨے کِردار نالھ ذِںدّگِییاں وی سںوّاردے سن۔

اجّ بابا جان نُۄں ساڈے تۄں وِچھّڑِیاں 20 سال ہۄ چُکّ نیں٬ پر وکت دی لمبّی مُسافت وی اُہناں دِییاں یاداں دی رۄشنی نُۄں مدھّم نہِیں کر سکی۔ اُہناں دی آواذ دی گُۄںج٬ مُہبّت دی ہرارت٬ شفکت دی ٹھںڈّک تے شخسِیئت دا وکار اجّ وی ساڈے دِلاں وِچّ ایس ترہاں ذِںدّا اے جِویں کلّہ دی گلّ ہۄوے۔ کُدرت کئی وار اپݨے چُݨے ہۄئے بںدِّیاں نُۄں ایہۄ جیہی بکا بخش دی اے کِہ اُہناں دی جُدائی سِرف جِسم دی جُدئی ہی رہِ جاںدی اے۔

بابا اجّ اگرچِہ ساڈے وِچّ مَۄجُۄد نہِیں٬ پر مَینُۄں اکسر ایہ مہِسُۄس ہُںدّا اے جِویں اجّ اُہ 20 سالاں دے ہۄ گئے نیں … تے اپݨی کِتاباں دی اشائِت لئی اِکّ واری فیر لَۄٹ آئے ہۄݨ, تے ایس واری انمۄل دے رُۄپ وِچّ ساڈے وِچّ مَۄجُۄد ہۄݨ۔ میرے لئی ایہ اہِساس باکِیا ای اِکّ انمۄل ہکِیکت اے۔ مَیں ایہ اہِساس اپݨے دِل دی پُۄری سچائی نالھ مہسُۄس کِیتا اے تے خُش آں کِہ اجّ مَیں اُہنُۄں پُۄری دِیانتداری نالھ لفذاں دے ہوالے کر رہی آں۔ اۄہۄ جیہا اںدّاذ٬ اۄہۄ جیہے لبۄ-لہِجے دی شائِستگی٬ اۄہۄ جِہے لتِیف مذاہ تے شخسِیئت دا وکار٬ انمۄل دے رُۄپ وِچّ اجّ وی ذِںدّا مہِسُۄس ہُںدّا اے۔ ایہۄ جیہا لگدا اے جِویں وکت نیں اُہناں دے وجُۄد نُۄں اۄجھل تاں کر دِتّا٬

18

پر اُہناں دی تہِذِیب٬ رۄشنی تے خُشبُۄ اپݨی دھی دی شخسِیئت وِچّ مہِفُۄذ کر دِتّی ہۄوے۔

مَینُۄں اجّ وی چںگّی ترہاں یاد اے کِہ اپݨی پہِلی کِتاب ’خَۄف دی بارِش‘ وِچّ بابا نیں میرا ناں لِیا٬ میر ذِکر کِیتا تے میرا شُکرِییا ادا کِیتا٬ جدۄں کِہ اپݨی دُۄجی کِتاب ’برف دا سُۄرج‘ اُہناں نیں انمۄل دے ناں کر دِتّی۔

میرے بابا٬ انور سجاد ’انور‘ بہُت ہی چںگّے٬ سچّے تے کھرے اِنسان سن۔ اُہناں نیں اپݨی ساری ذِںدّگی مُہبّت نالھ وسر کِیتی۔ اُہ سِرف اِکّ چںگّے اِنسان ہی نہِیں سن٬ سگۄں اِکّ سچّے دۄست٬ اِکّ دلیر اِنسان٬ اِکّ وڈّے شائِر٬ مذاہ نگار٬ کالم نگار تے اِکّ اذِیم اُستاد وی سن۔

اُہناں دی شائِری سِرف ساڈی نسل لئی ای نہِیں٬ سگۄں آوݨ والھِییاں سارِییاں نسلاں لئی وی اِکّ انمۄل تُہفا اے۔ ساڈے بابا نیں ہمیشا سانُۄں سچائی٬ فرمابرداری تے چںگّے اِخلاک دا راہ دِکھائِیا۔ اُہناں دی مُہبّت تے تربِیئت اجّ وی ساڈی ذِںدّگی دا سبھ تۄں کِیمتی سرمائِیا اے۔ ’خَۄف دی بارِش‘ تے ’برف دا سُۄرج‘ اُہناں دے اہِساساں تے شخسِیئت دا ہُسِین اکس نیں۔

مَینُۄں اپݨے بابا اُتّے فخر اے۔ مَیں پُۄرے ماݨ نالھ ایہ آکھدی آں کِہ مَیں اِکّ اذِیم اِنسان دی دھی آں٬ جِس دا ناں انور سجاد ’انور‘ اے۔

شُکرِییا!

نادرا سجاد انور

انور سجاد دی بیٹی

لِپِّییاںتر ولّۄں: کِرپال سِںگھّ پنُّۄں