کی کھبر سی جگّ تَینُۄں اِس تراں بھُلّ جائِگا

ڈاک نِت آئیگی تیرے ناں دا کھت ناں آئِگا

تُۄں اُسے نُۄں چُکّ لویںگا تے پڑھیںگا کھت دے واںگ

کۄئی سُکّا پتّا ٹُٹّ کے سردلاں تک آئِگا

رںگّ کچّے سُرکھِییاں ہۄوݨگِییاں اکھبار دِییاں

تیرے ڈُلّہے کھُۄن دی کۄئی کھبر تک ناں لائِگا

ریڈِیئۄ تۄں نشر نِت ہۄویگا درِیاواں دا شۄر

پر تیرے تھل تِیک کترا نِیر دا ناں آئِگا

رہِݨگے وجّدے سدا ٹیپاں دے وِچّ پچھّم دے گِیت

شہِر دی رۄںدی ہوا دا جِکر تک ناں آئِگا

اِس تراں سبھ جھُلس جاوݨگے تیرے رِیجھاں دے باگ

مۄہ دی سںگھّݨی چھاں دا تَینُۄں٬ کھاب تک ناں آئِگا

تُۄں بھلا کی کر سکیںگا اَۄڑ دا کۄئی اِلاج

ہںجھُّۄ اِکّ آئیگا٬ اُہ وی پلک تے سُک جائِگا

سڑک تے ویکھیںگا نںگّے پَیر بھجّدی چھاں جِہی

اِہ مُہبّت ہَے جاں٬ یاد کُچھ کُچھ آئِگا